մեր սիրում
ում նկատի մանգի
կանչում եմ կարոտով ու անվով
դու ես միակ ապրում
այ տղա իչ ես սիգնալը սաղ գյուղով մեկ
գցել այ բոշ
արա լավ եմ անում սիգնալ եմ տալ այ պառավ
ընկերոջս եմ կանչում ի՞նչ կա
ընկերդ անուն չունի որ անունով կանչես
դրան
իրա մականունդ դիդիդ ա դիդիդ եմ տալիս որ
գա եղա աղջի
Այ տղա ո՞նց Ձեզ հետ ես խոսում, երգիա
կնիկ եմ, հեսա թոռանաս գա հարցերդ լուծի
հա
ո՞վ է էդ թոռը
քո աչքը հանողն ա
կանչ գա հեսա կզանգեմ երկու ժամից թոռը
ստեղ կլինի
դե հեսա երկու ժամից ես էլ կգամ իսկական
հլը դրան նայի Հա
Հնարա, թոռդ ուր է երկու ժամ անցավ:
Այստեղ է թոռս:
Որտե՞ս ստե:
Կամ այնտեղ, կամ այնտեղ, կամ այնտեղ:
Արա, այ պառվա դու գլուխդ մի հարթուկի,
հենա ասա վախցավ, չեկավ էլի:
Չի վախցել թոռս, եկել է:
Հո ու՞ր ա:
Ես շատ գիտեմ ու՞ր ա: Տղերք ջան թոռը
սնայպեր է այստեղ միտե դիրքավորվել է էլի
արա
An old woman (a male actor in a white wig, glasses and headscarf) sits on a folding chair on a country road under fruit trees when a white Pajero pulls up and a man in sunglasses and an olive shirt leans out the window and talks at her for most of the sketch. The action then moves to a nearby unfinished stone house where he and several black-suited bodyguards pile out of the SUV and a white Lada Niva and rush around, and it ends with the old woman leaping up and bolting, leaving her chair empty.





