«էդ խոտերը օգնումա; ոնց չի օգնում մի տարվա մեջ մի հատ իքս 5 առա 2 հատ էլ կվառտիռ; здрасти досвидания пошел пушкин путин владимир владимерович киркоров; բանգլադեշցի վսյոն, փարաքյարցի նականեցտան, անաստասավանցի իտոգիկը, բա գդետըն; ապե գդտետոն(где-то) փոխածա, տեղը ոչմեկ չգիտի; բա դու խի եկար որ ախպեր; մասիվցի նադելը կա, արա էտի եկավ սկսավ համը հանել, մի հատ էլ ռուս գող կա ըտեղ մականունը понаехали, սկսավ հայերին լարել; էտի ավելի հեշտ ցավդ տանեմ, էթում եմ կուխնի ու ընդուց ասում եմ Лена иди здесь; Լենա իդի զգես։»
Two men in patterned sweaters sit at a table eating, drinking, and laughing together, at one point reading a note aloud, intercut with reaction shots of a red-haired woman in a floral robe.