«ոնց պտի ըլնեմ սիրտս առիթմա ստամոքսս ծակմա էնքան դեղ եմ խմել որ լիարդս շարքից դուրսա էկել ճնշումս տվել անցելա երկու հարյուր տեղ տեղ երկու հարյուր հիսուն ոտերս էլ թմրըմ են ծերությունա մարմինդ ծերությունից փըդըմա փըդըմ փըդըմ լսի Օֆիկ արի կլնի գլուխներս մի հարդուկի հա մենք լավ էլ գիդենք դու ոնց ես կաժդի բոժե ձեն մոտդ ջահել տղերք են գնում գալիս էնա մի քիչ առաջ էլ մեկն էլ դուրս էկավ նապիշնի ինդիուկ նենց որ լավ էլ լավ ես բայց դուք ինչ կեղտոտ բիձեք եք մի հատ առողջ տեղ ունեմ նախանձում եք իսկ մենք էդ տեղից կարանք օգտվենք բայց դուք ինձնից երբ եք ուզել որ չեմ տվել փդացներ»
Two elderly-looking men with canes sit on a courtyard bench outside an apartment building, gossiping and gesturing animatedly; passersby including a woman in a headscarf and a driver in a red sedan briefly interact with them.